Mahallenin haylazı büyüyünce… Mahalle kültürüyle büyüyenler ne demek istediğimi iyi anlayacaktır. Çocukluğumuzun sokaklarında her mahallenin mutlaka bir haylazı olurdu. Oyunu kuran değil, bozan; kazanmaktan çok kavga çıkarmayı seven; kuralları geliştirmek yerine tartışmayı büyüten çocuklar vardı. Onlar attığı küçücük bir taşın bile günlerce konuşulmasını isterdi. Mahallenin gündemi çoğu zaman onların çıkardığı gürültü olurdu. Yıllar geçti, mahalleler değişti, çocuklar büyüdü. Bugün siyaseti izlerken de zaman zaman aynı tablo aklıma geliyor. İsmini verme gereği dahi duymadığım iktidar partisi mensubu, sadece baş harfi M olan bir milletvekilinin kamuoyuna yansıyan açıklamalarına baktığımda da aklıma o mahalle geliyor. Benim değerlendirmeme göre, açıklamalarında çoğu zaman çözüm üretmekten ziyade siyasi polemiklerin öne çıktığı bir iletişim tarzı görülüyor. Ordu ve Giresun’un en önemli gündemi fındıktır. Fındık üreticisi fiyatı konuşuyor, Toprak Mahsulleri Ofisi’nin alım politikasını konuşuyor, artan maliyetleri konuşuyor. Vatandaşın beklentisi, bu sorunlara ilişkin somut öneriler duymaktır. Ne var ki, zaman zaman asıl mesele geri planda kalıyor, siyasi tartışmalar ön plana çıkıyor. Böyle olunca üreticinin sesi yerine polemikler duyuluyor. Siyasette görünür olmak elbette önemlidir. Ancak kalıcı iz bırakanlar tartışmalarla gündeme gelenler değil, toplumun sorunlarına çözüm üretebilenlerdir. Mahallede de böyle değil miydi? Büyükler haylaz çocuğun attığı her taşa odaklanmaz, oyunun devam etmesini sağlamaya çalışırdı. Belki de bugün ihtiyacımız olan da budur; her polemiğin peşinden gitmek yerine, toplumun gerçek sorunlarına odaklanmak. Çünkü vatandaş artık yüksek ses değil, güçlü çözüm bekliyor. Polemik değil, proje; tartışma değil sonuç görmek istiyor.